Ho Chi Minh (pseudonim oznaczający "Tego, Który Oświeca") lub Nguyen ai Quoc (Nguyen Patriota). Naprawdę nazywał się Nguyen Tat Than. Urodził się w annamskiej prowincji Nghe An w 1890 roku. Od 1907 r. przebywał w Europie. We Francji w 1920 r. był jednym z założycieli partii komunistycznej tego kraju. Następnie wyjechał do ZSRR, gdzie pracował w Kominternie. Jako agent tej organizacji wyjechał w 1924 r. do Chin, gdzie wkrótce założył Ligę Rewolucyjnej Młodzieży Wietnamskiej. W 1930 r. był jednym z założycieli Komunistycznej Partii Indochin.

W 1934 r. został zmuszony do emigracji. Po powrocie do kraju utworzył Ligę Niepodległości Wietnamu (Viet-Minh), organizację partyzancką walczącą z Japończykami; wtedy przyjął pseudonim Ho Chi Minh - "Niosący Światło". Po kapitulacji Japonii we wrześniu 1945 r. proklamował powstanie Demokratycznej Republiki Wietnamu i stanął na czele rządu tymczasowego. Rok później, utrzymując stanowisko premiera, objął urząd prezydenta. Powrót wojsk francuskich i zajęcie stolicy Hanoi zmusiły go do schronienia się w górach i rozpoczęcia walki partyzanckiej. Zwycięstwo partyzantów w bitwie pod Dien Bien Phu położyło kres panowaniu Francuzów. Po konferencji genewskiej w sprawie Indochin, która przesądziła o opanowaniu przez komunistów Wietnamu Północnego, Ho Chi Minh zmierzał do objęcia kontrolą drugiej części - Wietnamu Południowego. Po zjednoczeniu obu państw w 1976 r. stolicy (dawny Sajgon) Socjalistycznej Republiki Wietnamu nadano imię Ho Chi Minha.

 

Vo Nguyen Giap, polityk wietnamski, generał. Urodził się w annamskiej prowincji Quang Binh w 1912 roku. Kształcił się we francuskich szkołach w Wietnamie i na Uniwersytecie w Hanoi. Po wstąpieniu do Viet Minh, wykazała się niezwykłymi zdolnościami wojskowymi, organizując i dowodząc siłami komunistycznymi odnoszącymi zwycięstwa nad Francuzami, których kulminacją była bitwa o Dien Bien Phu w 1954 roku. Mimo, że prowadzone przez niego główne ofensywy w roku 1968 i 1972 nie zostały uwieńczone zwycięstwem militarnym, udało mu się zyskać istotne cele polityczne. Zwolniony z urzędu w latach siedemdziesiątych, obecnie przebywa na emeryturze.

 

Ngo Dinh Diem urodził się w zamożnej rodzinie rzymskokatolickiej w Annamie w 1901 roku. Zaangażowanie polityczne doprowadziło go do stanowiska ministra sprawiedliwości, jeszcze za rządów francuskich w 1933 roku, lecz musiał je opuścić z powodu swego nacjonalizmu. Po 1945 roku odrzucił oferty powrotu na urząd, składane najpierw przez Viet Minh, a następnie przez odzyskujących wpływy Francuzów. Wyjechał do stanów Zjednoczonych, a potem do Belgii, gdzie przez pewien czas przebywał w klasztorze benedyktyńskim. Do Wietnamu wrócił w 1954 roku, aby przyjąć stanowisko premiera w rządzie Bao Dai, w ostatnich dniach panowania Francuzów. Jako premier, a następnie prezydent Wietnamu Południowego, ponosi częściowo winę za eskalację konfliktu z komunistami. Polityka Diema, której kulminacją były kampanie przeciwko buddystom latem 1963 roku, doprowadziła go do izolacji.. Podczas zamachu stanu dokonanego przez własnych generałów 1 listopada 1963 roku uciekł wraz z bratem Nhu do chińskiej dzielnicy Czolon w Sajgonie. Ścigani przez rebeliantów obaj zostali pojmani i straceni 2 listopada.

 

 

Nguyen Cao Ky urodził w okolicach Hanoi w 1930 roku. Po raz pierwszy zetknął się z wojskiem, kiedy w 1950 roku został powołany do Wietnamskiej Armii Narodowej, założonej przez Francuzów. W roku 1965, kiedy to uczestniczył w rebelii "młodych lwów", był już w stopniu generała porucznika. Został wybrany do Rady Sił Zbrojnych jako premier i sprawował tę funkcję mimo protestów buddystów i innych ugrupowań politycznych, które zwalczał, aż do 1967 roku. Został wtedy wiceprezydentem. w 1971 roku odmówił udziału w wyborach prezydenckich, oskarżając Thieu o sfałszowanie wyborów. Powrócił do wojska jako marszałek lotnictwa. W kwietniu 1975 roku uciekł z Sajgonu i osiedlił się w Kalifornii.

 

 

Nguyen Van Thieu urodził się w Annamie w 1923 roku. Ukończył Wietnamską Akademię Wojskową w 1949 roku i studiował w amerykańskiej Wyższej Szkole Dowództwa i sztabu generalnego w Fort Leavenworth w 1957 roku. W 1963 roku dowodził już 5 Dywizją Piechoty, która brała udział w zamachu stanu, prowadzącym do obalenia prezydenta Diema. W 1965 roku jako jeden z czołowych "młodych lwów" odegrał wiodącą rolę w obaleniu gen. Khana i został Przewodniczącym Komitetu Przywództwa Narodowego. Został wybrany prezydentem Wietnamu Południowego w wyborach 1967 roku. Wybrany ponownie na to stanowisko w 1971 roku stanął przed trudnym zadaniem utrzymania państwowości swego kraju w sytuacji, gdy Stany Zjednoczone podpisały pokój Z Północą i wycofały się z Wietnamu.Kiedy armia północnowietnamska dokonała w 1975 roku najazdu, Thieu podjął szereg decyzji militarnych, które okazały się katastrofalne w skutkach, umożliwiając komunistom błyskawiczne natarcie na Sajgon. 21 kwietnia Thieu ustąpił z urzędu i wyjechał z kraju.

  

Bao Dai, właściwie Nguyen Vinh Thuy (1913-1997), cesarz Annamu w latach 1926-1945. Syn imperatora Khai Dina. Ostatni przedstawiciel dynastii założonej w 1802 przez Gia Longa. Przed 1942 władza Bao Dai poddana była kontroli francuskiej, następnie japońskiej. W marcu 1945 ogłosił Deklarację Niepodległości. Na żądanie Viet Minh abdykował w 1945.Od marca 1946 najwyższy doradca rządu oraz deputowany do parlamentu. Na emigracji w Hongkongu od 1947. Od czerwca 1949 głowa państwa i szef rządu Wietnamu. Jego administrację uznał rząd USA. Od 1954 na emigracji we Francji. W wyniku referendum w 1955 pozbawiony funkcji głowy państwa. Po nim tekę premiera przejął Ngo Dinh Diem.

 

 

Christian Marie Ferdinand de la Croix de Castries urodzony w rodzinie arystokratycznej w 1902 roku. Wstąpił do armii francuskiej jako szeregowiec w 1922 roku. Wkrótce awansował dzięki odwadze i zdolnościom wojskowym. Ranny i pojmany przez Niemców w 1940 roku, uciekł i przyłączył się do Armii Wolnych Francuzów, następnie służył na terenie Włoch. Pierwszy raz wysłany został do Indochin w 1946 roku. Zyskał tam opinię dobrego żołnierza. Mimo odniesienia ciężkich ran w zasadzce w 1952 roku, władzom francuskim wydawał się najlepszym kandydatem na dowódcę garnizonu w Dien Bien Phu, którym został rok później. Jednakże w czasie oblężenia okazał słabość i został faktycznie pozbawiony funkcji dowódczych przez podwładnych. Po zwolnieniu z niewoli wietnamskiej dalej służył w wojsku aż do 19169 roku, kiedy to przeszedł w stan spoczynku.